browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

Dag 3: Vrijheidsbeeld, Ellis Island en Something Rotten

Posted by on 10 september 2016

Afgelopen nacht was het weekend, en dat was te merken. Onze overburen hielden een feestje in hun kamer, waardoor het met name tijdens het komen en gaan van mensen aardig wat lawaai was. Ondanks het goede bed dus geen goede nacht. Ik was dan ook vroeg wakker, terwijl Nick nog even lag te slapen.

Vandaag gingen we de boot op. Na lang twijfelen hebben we besloten om toch met de boot naar het vrijheidsbeeld en Ellis Island te gaan. Je kunt de eilanden niet los bezoeken (of nouja, de boot komt sowieso langs beiden) dus dan maar gewoon beide langs, ook al lijkt het vrijheidsbeeld me niet zo spannend omdat we toch niet naar boven mogen. Tickets voor de pedestal of de kroon zijn namelijk maanden van te voren al uitverkocht. Voor ons was het dus gewoon toegang tot het eiland en een rondje om lady liberty heen wandelen.

Voordat we daar kwamen moesten we echter eerst naar de boot die vertrok vanaf Battery Park, en daarvoor moesten we weer de metro hebben naar South Ferry. Dit was tevens het eindpunt van de lijn. Toen we echter in de metro zaten vertelde een van de lokale mensen tegen de toeristen dat ze naar de voorste vijf treinstellen moesten om bij South Ferry aan te komen. Ik had ergens ook wat gelezen over de eerste vijf wagons die ergens kwamen, maar geen idee waar over dat ging. Nick vond het echter een onzin verhaal en om niet als meeluisterende sukkels over te komen zijn we nog een paar haltes blijven zitten. Toen had ik Nick overtuigd dat de man misschien wel gelijk had en zijn we binnendoor naar voren gelopen, maar geen idee waar treinstel vijf was. In het treinstel stond 4, maar dit was nog hetzelfde treinstel als waarin we eerder zaten. Er werd regelmatig wat omgeroepen, maar totaal onverstaanbaar. Tot we opeens iets konden verstaan over “first five trains”. Op het moment dat we besloten uit te stappen om te kijken waar we uberhaupt in de trein zaten kwam er een mannetje alle toeristen eruit halen en waarschuwen om naar voren te lopen. Een stuk verderop hing een bordje dat vanaf daar de trein naar South Ferry ging en daar zijn we er dus weer ingegaan en uiteindelijk netjes op de plaats van bestemming aangekomen.

image

Eenmaal boven de grond werden we besprongen door tripjesverkopers die we afgeschud hebben door weg te lopen, alleen wel in eerste instantie de verkeerde kant op. Gelukkig corrigeerden we ons snel en liepen we zo Battery park in. Hier konden we bij Castle Clinton, een oud fort, kaartjes kopen en vervolgens de rij in voor de bagagecheck en boot. Dit zou volgens boekjes zo twee uur kunnen duren, maar in een minuut of tien zaten we al op de boot die toen net vertrok. Of nouja, zitten is een groot woord want de boot was vol,  maar wel aanwezig. Aan boord hebben we wat matige foto’s kunnen maken en vooral heel veel zitten zweten want het was erg heet. Zo heet dat we uiteindelijk nog maar heel even binnen zijn gaan staan, om maar uit de zon te kunnen zijn.

image

De eerste stop was het vrijheidsbeeld, waar we een rondje om het beeld konden lopen. Van dichtbij is het nog wel aardig groot, maar toch viel het formaat me eigenlijk wat tegen. Zeker in vergelijking met de enorme flats overal. Maar goed, we hebben er wel een rondje omheen kunnen lopen en mooie foto’s van het uitzicht op Manhattan kunnen maken. Daarna was het tijd om weer de boot op te gaan richting Ellis Island, maar honderden andere mensen hadden hetzelfde plan dus er stond een flinke rij, in de zon. Gelukkig pasten er ook veel mensen op een boot, dus langzaam konden we een stuk naar voren. De wachtrij was erg breed, en aan de zijkant was een flinke open ruimte. Op een geven moment kwamen hier twee mensen langs lopen naar voren. Later nog meer en toen besloot ik er even pontificaal voor te gaan staan, wat door de Amerikaanse vrouw met haar gevolg, die ik daardoor stopte, niet gewaardeerd werd. Ik was kinderachtig en ze zou me aangeven bij het personeel, want ze volgde alleen maar instructies op van iemand anders. Andere mensen erachter gingen zich ermee bemoeien dat dat daadwerkelijk zo was, dus ik besloot heel erg rustig door te lopen naar voren. De boot was ondertussen aangekomen en langzaam loste de rij voor ons op, maar ik heb geen haast gemaakt met aansluiten, en uiteindelijk sloot de rij weer vlak voor onze neus. En dan is het echt geen probleem om een bootje langer te wachten puur om die mensen achter ons te irriteren. Twee chinezen sneakten nog onder het touw door waarop ik nog een sneer kreeg “dat ik hen ook zou moeten stoppen”, maar zij drongen natuurlijk niet voor. En zij werden gesnapt en weer teruggestuurd. Helaas werd iets later de wachtrij weer open gegooid en konden we alsnog die boot op en de mensen achter ons dus ook, maar daardoor waren ook wij weer eerder op Ellis Island. Na nog een boze blik hebben ze op de boot overigens niks meer gezegd, en ik heb ook niet op mijn kop gekregen van iemand van het personeel.

image

Omdat we als een van de laatsten op de boot gingen, waren we bij Ellis Island een van de eersten die van de boot af konden. Ellis Island is een eilandje voor de kust van Manhattan wat gebruikt werd als ontvangstplaats voor nieuwe immigranten. Het eiland is gebruikt tot halverwege de twintigste eeuw, waarna het is verwaarloosd om een paar jaar geleden weer opgeknapt te worden. Het is nu in gebruik als museum met drie verschillende exposities. Eén over het opknappen van het gebouw, één over de immigranten en één over het proces waar de immigranten doorheen moesten. Zo waren zieke mensen niet welkom, zij konden afhankelijk van wat ze onder de leden hadden uitzieken in het ziekenhuis op het eiland, of moesten weer terug op de boot. Naast deze duidelijk fysieke test werd er ook gekeken naar psychische gesteldheid en of mensen zichzelf in eerste instantie konden onderhouden. De grote hal was in oude staat terug gebracht, en je kon een aantal van de psychische tests zien, en een soort rechtbank waar mensen zich konden verdedigen als er een oordeel over ze geveld moest worden.

image

Het was leuk om het gebouw eens te zien, en te lezen én horen (dankzij de gratis audiotour) hoe het er toen aan toe ging. Dat er zoveel Ieren kwamen doordat de aardappeloogst mislukte bijvoorbeeld, terwijl Ieren alleen aardappels aten. De Britten wilden ze niet helpen met voedsel en hebben ze verleid om naar de VS te vertrekken, uit angst dat ze naar Groot Britannië zouden gaan.

In de brandende zon hebben we gewacht op de boot terug naar het vaste land, waar we rond twee uur aankwamen. Met grote honger gingen we op weg naar Wall Street om daar een hapje te gaan eten. Helaas waren er weinig restaurantjes te vinden, dus uiteindelijk won de honger en zijn we een subway (niet de metro, maar de broodjeszaak) in gegaan. Eenmaal bijgekomen hebben we de rest van Wall Street verkend, wat eigenlijk niet zo spannend was. Het was natuurlijk weekend, en de dag voor een feestdag waarop iedereen vrij was, maar er liepen alleen maar toeristen. We hebben de stockexchange nog even kunnen bekijken van buitenaf, waarna we door zijn gelopen naar de beroemde stier van Wall Street. Deze stier deelt gratis geld uit denken we, want het was er mega druk. We hebben dus alleen vanaf een afstandje even gekeken, want de stier op de foto krijgen én ook nog eens zonder mensen was een onmogelijke taak.

image

Nog drukker was het bij onze volgende stop, het 9/11 memorial. Gelukkig is deze memorial ook enorm, dus dat spreid de drukte een beetje. Het memorial bestond uit twee grote vierkante waterbassins met een kleine waterval er omheen met daarbij de namen van alle slachtoffers. Vooral veel mannennamen, en af en toe een vrouw. Naast en onder het memorial is ook nog een museum, maar we hebben besloten om die te skippen. Het schijnt nogal druk te zijn, en daarnaast ook belachelijk duur. Wellicht een volgend bezoek aan New York 😉

image

Onze volgende stop was Century 21. Dit is een warenhuis met alleen maar merkspullen, maar dan allemaal afgeprijsd. We hebben voor Owen twee shirtjes en een setje gekocht, dus die loopt er weer hip bij in de toekomst. Eén shirt bleek bij het afrekenen zelfs Owens shirt te heten, dus die hebben we perfect uitgezocht.

Alle activiteiten van vandaag duurde uiteindelijk langer dan gedacht, dus we hadden niet zoveel tijd meer om te eten voor we naar het theater gingen. We hebben ons dus maar even snel omgekleed in het hotel, en uiteindelijk daar snel een hapje gegeten. Een erg goede pizza voor Nick, en enchilada’s voor mij. Daarna was het vijf minuten lopen naar het St. James theater voor Something Rotten.

image

Het St. James theater is net als vrijwel alle andere broadway theaters een oud gebouw. Dit is vooral te merken aan de stoelen, Nick en ik zijn niet de langsten maar zaten met onze knieën klem tegen de stoel voor ons. Daarnaast heeft het gebouw ook mooie oude details zoals sierpleisterwerk en dergelijken. Maar goed, we kwamen voor de show, niet voor het theater. Something Rotten is een musical, of zoals ze het zelf zeggen een muuuuuuuusical. Het speelt zich af in de middeleeuwen in Londen, en de hoofdpersoon is nogal jaloers op Shakespeare’s succes. Hij gaat daarom naar een helderziende die hem vertelt wat Shakespears grootste hit gaat worden. Dit wordt echter niet helemaal goed doorgegeven, wat leidt tot een stuk over ontbijt en eieren. Kortom, het stuk neemt zichzelf niet heel serieus en in combinatie met wat sterke (woord)grappen erg vermakelijk. Nick vond vooral de grap over Les Miserables, de slechtste film/musical ooit volgens hem, erg geslaagd.

image

Na afloop van de musical moesten we over times square terug naar het hotel. Het pleintje en alle straten eromheen waren afgeladen met mensen. Over dat kleine stukje terug hebben we een kwartier gedaan denk ik, in plaats van de twee minuten die het normaal kost. Ook vanavond dus geen bezoekje meer aan de M&M’s store, hopelijk is het morgen wel rustiger.

In het hotel hebben we nog het einde van de Mets wedstrijd van vanavond gekeken, waarbij ze wel homeruns sloegen terwijl ze dat bij onze wedstrijd weigerden. Daarna zijn we richting bed gegaan, om wat van de brakke afgelopen nacht goed te maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *