browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

Di 25 april: Animal Kingdom

Posted by on 25 april 2023

Vandaag stond Animal Kingdom op het programma. Weer met de bus dus, richting deze combinatie van dierentuin en pretpark. Vorige keer was dit park ons erg goed bevallen en ze hebben in de tussentijd nog een heel nieuw land van de film Avatar gebouwd waar we erg benieuwd naar waren.

Vooral Owen was wederom heel vroeg wakker, dus al vroeg vertrokken we richting Animal Kingdom, waar we vlak voor openingstijd aan kwamen. De meiden hebben bewust hun iets hogere Minnie-schoenen aan, zodat Lana hopelijk nét lang genoeg is voor Flight of Passage. Terwijl ik met de rugzak in de rij stond voor de uitgebreide controle, handig zo’n metalen frame in je rugtas, ging Nick vast in de rij staan bij de fotograaf voor de ingang, terwijl ik eigenlijk bedoelde dat hij even zelf een foto van de kinderen kon maken. Maar ondertussen is hij al zo gedrilt dat hij daar naar toe loopt en net op het moment dat ik aan kwam lopen waren we aan de beurt.

Voor de echte ingang van het park stond nog een enorme rij. Blijkbaar ging deze pas open als het park zelf ook open ging, maar alsnog waren we er redelijk snel doorheen. Daarna door de early entry-check heen en eens kijken wat we gaan doen. Het plan was om te starten bij Na’vi River Journey in Pandora en daarna door naar de safari. Maar nadat we een blik wierpen op de wachtrij app bleek het bij de top-attractie Flight of Passage ook nog niet zo druk te zijn, dus uiteindelijk zijn we eerst daarheen gegaan met het idee om daarna verder te kijken of we eerst nog Na’vi doen of daarna doorlopen naar de safari.

Avatar Flight of Passage ligt in het nieuwe land ‘Pandora’. Dit nieuwe land is geheel gebaseerd op de film Avatar en de wereld waarin die film zich afspeelt. Centraal in de wereld zijn de hangende bergen overgroeid met planten en klimop. Het gehele gebied staat vol met vreemde planten en mooie (nep)natuur. Ook de verlichting en muziek is daar helemaal in weggewerkt. Vlak nadat we aansloten in de rij begon deze te lopen, de attractie ging blijkbaar net open. We konden direct een heel eind doorlopen tot we binnen bij de echte rij aankwamen. Lana was in de tussentijd nog een keer gemeten en gelukkig lang genoeg bevonden. Toen deze attractie net opende stonden mensen soms 345 minuten in de rij er voor. Dit is bijna 6 uur. Dat betekent eigenlijk dat die mensen in het park aankwamen, in de rij gingen staan en daarna was het grootste deel van hun dag in Animal Kingdom alweer voorbij. Deze extreme rijen is de reden dat Disney over is gestapt naar virtual queues voor nieuwe attracties. Je staat dan nog steeds in de rij, maar in de praktijk maar maximaal een uur. In dit geval hebben wij slechts zo’n 25 minuten in de rij gestaan. Het laatste deel van de rij is overigens ook niet zo erg, dan is er voldoende te zien qua aankleding. Zo loop je door het laboratorium en kun je een grote tank zien waarin een avatar groeit. Daarnaast kun je via de Disney Play app een spel downloaden dat je in de wachtrij kunt spelen en waarvoor de wachtrij dan eigenlijk weer net te snel ging.

Eenmaal aan de beurt kregen we te horen dat we gekoppeld zouden worden aan een avatar en dan via die avatar op een banshee konden vliegen. Nadat we allemaal gelinkt waren aan een geschikte avatar liepen we een ruimte in waar een hele rits met apparaten stonden, die nog het meest leken op motoren. Je kreeg een hippe bril op, klom op zo’n apparaat, werd vastgekoppeld en daarna ging het avontuur van start. Het is een heel toffe ervaring, vooral omdat je door je benen ook het beest waar je op lijkt te zitten daadwerkelijk voelt ademen. Enige minpuntje is dat de beelden soms niet helemaal scherp zijn en je daardoor soms dingen met een soort waas ziet. En het is wat extremer dan bijvoorbeeld Star Tours dat met hetzelfde principe werkt, waardoor ik toch even een stukje mijn ogen dicht heb gedaan om bij te komen. Draai-attracties zijn niet zo mijn ding. Lana en Emma vonden hem ook redelijk heftig, ondanks dat ze deze vooraf heel graag wilden doen, en Star Tours juist heel leuk vonden.

Tijd voor een wat rustigere attractie dan maar. Na’vi River Journey was ondertussen al aardig druk, te druk voor ons. Via een rustig pad zijn we richting Africa gelopen, vanaf waar de Kilimanjaro Safaris vertrok. Hier was het nog niet zo druk, dus binnen tien minuten zaten we in een jeep die ons langs verschillende dieren bracht, zoals okapi’s. Wist je dat die pas in 1901 zijn ontdekt? Ook onder andere nijlpaarden, krokodillen, giraffen, neushoorns en leeuwen waren er te zien. De route sloot af met geiten in een soort huisje, geen dieren waar ik aan zou denken bij Afrikaanse dieren 😀 We reden in de Simba 2 en na afloop van de rit konden we de safari-badge ophalen, maar we hadden helaas de Wilderness Explorers-boekjes nog niet, dus die gingen we eerst maar even ophalen.

De Wilderness Explorers zijn gebaseerd op Doug uit de film Up, die badges verzamelt. In het park zijn overal punten waar je ook Wilderness Badges kunt halen, die je kunt verzamelen in je Wilderness Explorers-boekje. Bij het ophalen van het boekje leren de kinderen gelijk de speciale Wilderness Explorers groet, en verdienen daarmee hun eerste badge. Daarna gingen we op weg naar Asia, richting Expedition Everest.

Expedition Everest is een erg toffe achtbaan. Geen gewone achtbaan, maar een waar de yeti zich mee gaat bemoeien. Owen wilde graag eerst met Nick er in, dus na het gebruiken van een Rider Switch konden zij in de rij gaan staan, en kon ik met Emma en Lana de opdrachten voor de tweede badge gaan uitvoeren. Dit was wat lastiger dan gedacht, want we moesten een lijstje met voorwerpen zoeken, maar die waren eigenlijk niet te vinden in de buurt. Dan maar even terug lopen naar de fotograaf om met de berg op de foto te gaan. Owen en Nick waren ondertussen al bijna uit de achtbaan. Nick ging daarna met de meiden op zoek naar de voorwerpen, terwijl ik nu met Owen via de lightning lane naar binnen mocht. Ik had een foto van het lijstje met voorwerpen die we zochten bij me, en binnen een minuut hadden we alles gevonden en konden we tevreden de achtbaan in, die nog steeds erg tof is!

Uit de achtbaan kregen we bij de winkel direct de Wilderness Explorer-stickers voor de twee opdrachten die hier te doen waren, ook al hadden Emma en Lana nog niet alles gevonden, en moesten we nog opmeten hoeveel groter (of kleiner) we waren dan het bord met de voetafdruk van de yeti. Dat hebben we daarna dus nog even gedaan, waarna we doorliepen richting de Kali River Rapids. Het was namelijk ondertussen al best wel warm en als we nu die water-attractie zouden doen, dan zouden we nog even op kunnen drogen voor we straks zouden gaan eten en het was nu toch rustig. Terwijl andere mensen poncho’s aantrokken, trokken wij de regenhoes over de rugtas heen en gingen zitten. De attractie was een soort Piranha. Bij de eerste hobbel die we tegen kwamen hadden Emma en ik al pech, er kwam een mega splash over ons heen. We vreesden een beetje voor de rest van de rit, maar dat was afgezien van nog een paar spettertjes een mak ritje waarbij vrijwel niemand nat werd, en het was ook alweer heel snel afgelopen. Lana, Owen en Nick waren vrijwel droog, Emma en ik doorweekt.

Door naar de Maharajah Jungle Trek dan maar, lekker wat dieren kijken en ondertussen een beetje opdrogen. Hoewel deze route vooral draait om de tijgers, zijn er ook andere dieren hier te vinden om te beginnen met een draak! Oké, geen echte draak maar een Komodo dragon, in Nederland beter bekend als een varaan. Maar draak klinkt natuurlijk toffer. Daarna kwamen we in het vleermuizen hok, met heel veel vleermuizen en waar we onze vleermuizenbadge konden verdienen. Wist je dat één vleermuis per nacht wel 3.000 muggen op kan eten? Ze hadden een formaat pindakaaspotje gevuld met nepvliegen en dat was ongeveer wat een vleermuis per uur eet. Kortom, we hebben meer vleermuizen nodig in Nederland! Daarna kwamen we bij de tijger. Of nou ja, bij de plaats waar de tijger achter een schot zat. Een stukje verderop zou je hem waarschijnlijk alsnog kunnen zien, want daar kon je de andere kant van het verblijf zien. Hier hebben we een glimp van de tijger op kunnen vangen, maar verder liet hij zich helaas niet zien. De kinderen hebben wel mooie tijgers getekend, en op basis daarvan hebben ze alsnog hun tijger-badge verdient.

Het laatste deel van de trek bracht ons door een grote volière waar we de birding badge konden verdienen door met een grote kaart verschillende vogels te spotten. Onder andere de Malayan Great Argus, de Nicobar Pidgeon en Victorian Crowned Pidgeon hebben ze gevonden. Genoeg vogels om de badge weer te verdienen, en zo zitten we alweer op zes verdiende badges.

Omdat we nog even op onze reservering bij Tusker House voor de lunch moesten wachten, hebben we op de brug nog even een foto laten maken. Daarna was het tijd om, nog steeds nat helaas, naar Tusker House te gaan.

Tusker House is één van de vier restaurants die we voor deze vakantie gereserveerd hebben. Hier kun je eten met vier bekende Disney-figuren, te weten Mickey, Donald, Katrien en Goofy, allen in hun avonturiers-outfit. Daarnaast is het een buffet in Afrikaans thema, met onder andere ‘de beste mac ’n cheese’ die je in Disney World kunt vinden maar dit geliefde kindergerecht vinden onze kinderen heel erg vies. Ze hebben wel wat nieuwe dingen geprobeerd, maar vonden het eigenlijk allemaal net niks, ook de corndogs niet. Maar ze hebben wel wat rijst en sperzieboontjes gegeten, dus er is wel wat anders gegeten dan de eerdere dagen. En wij hebben heerlijk gegeten! Alleen Owen vond het eten wat hard en besloot nog een tand kwijt te raken. En een appel eten was al zo lastig voor hem… Tijdens het eten kwamen Goofy, Mickey, Katrien en Donald allemaal minimaal één keer langs, en vrijwel allemaal zelfs twee keer. De kinderen vonden het erg leuk! Zeker het nogal flinke prijskaartje waard.

Na de lunch bij Tusker House bleek Kilimanjaro safaris erg rustig te zijn. Daar zaten we vrijwel naast, dus hup, de jeep nog een keer in. Deze keer waren er echter een stuk minder dieren te zien. De nijlpaarden waren beter zichtbaar, maar de leeuw en cheetah zaten buiten zicht helaas. Desondanks wel weer een leuk ritje waarin we alle dieren toch weer net anders gezien hebben én deze keer konden we na afloop onze badge wel ophalen.

Ondertussen was het half 3 geweest, een mooi moment om richting de Festival of the Lion King show te lopen om daar goede plaatsen te vinden, deze scheen namelijk erg populair te zijn. Toen we vanuit het Afrikaanse dorpje richting het theater liepen stonden er een aantal Disneymedewerkers buiten. Toen we langs liepen vroeg een aan ons of we naar de Lion King Show gingen. Ik dacht om ons de juiste kant op te sturen, maar ze feliciteerde ons dat we de ‘family of the day’ waren. Oké, en nu? Onze naam werd op een lijst gezet, en we mochten gelijk meelopen en kregen in de zaal goede plaatsen. We mochten op de 3e rij zitten (de eerste twee zijn voor gehandicapten), aan een zijkant, waar naar wij verwachtten wat figuren uit zouden komen. Langzaam aan sprokkelden alle andere bezoekers binnen, dus wij waren erg tevreden met onze plaatsen en omdat we niet buiten hadden hoeven wachten. Dat was een leuke meevaller!

De Lion King show was een erg toffe show. Een mengeling van zang, acrobatiek en dans. Er was een middenpodium en het publiek zat daar omheen op vier tribunes en in de hoeken zaten grote figuren. Wij zaten vlak naast Simba, met Pumba aan de andere kant van onze tribune, en in de hoeken aan de overkant stonden een giraffe en een olifant. De show was een soort feest voor de Lion King, en volgde dus niet het bekende verhaal van de Leeuwenkoning, maar was meer een ode aan de dieren met daarin een aantal bekende liedjes van de film verwerkt. Nadat de show praktisch was afgelopen kwam er een andere Disneymedewerker naar ons toe met de vraag of we de familie van de dag waren. Wij werden toen langs Simba achter de schermen geleid, terwijl de rest van het publiek ook langzaam de zaal verliet via een andere uitgang. Daar buiten stond een andere medewerker ons op te wachten met een zestal gekleurde dino-knuffels in zijn handen, waar de kinderen er allemaal een van mochten kiezen. Dat leidde al tot veel blijdschap bij de kinderen, maar daarna moesten we nog heel even wachten, want er wilden nog wat mensen van de cast ons gedag zeggen. Vervolgens kwam vrijwel de gehele cast van de show binnen lopen. We waren een beetje flabbergasted van de hoeveelheid mensen. We kregen een certificaat in onze handen gedrukt, en daarna konden we met ze op de foto. Iets wat ze duidelijk vaker deden, want wij moesten gaan staan, en in een paar tellen stonden ze allemaal om ons heen, klaar voor de foto. Echt heel leuk! De kinderen hebben veel van de figuren nog een high five kunnen geven, waaronder met wat moeite ook de steltlopers.

Nadat we uiteindelijk echt buiten waren, was het tijd om het plan voor de rest van de middag te bedenken. Dinoland, USA waren we nog niet geweest, dus gingen we die kant op om Dinosaur te gaan doen. Dinosaur is de enige attractie ooit waarvan Nick en ik spijt hebben dat we nooit de attractie-foto hebben gekocht toen we er tien jaar geleden in gingen. Toen zat er namelijk een stevige vrouw achter ons, die de gehele rit heeft zitten gillen. En niet zo’n sensatie-gil, maar echt een oprechte angstgil die bij iedere bocht opnieuw klonk. Die foto was echt hilarisch, je kon het gegil er gewoon bij horen als je naar die foto keek. Goed, misschien voor onze kinderen nog wel wat heftig dus, maar we gaan het gewoon proberen. Ze wilden in ieder geval allemaal mee.

In Dinosaur ga je in een jeep terug de tijd in, naar de tijd vlak voor de meteoriet-inslag. Je moet op zoek naar een speciale dino, maar dat wordt een nogal wild ritje waarbij je kennis maakt met dino’s die je liever niet zou willen kennen. Het is vooral een ritje waarbij je door elkaar wordt geschud, het is duidelijk al een iets oudere attractie van dit soort. De kinderen vonden hem wel wat ruw, maar wel leuk. Tijd voor een wat rustiger ritje dan, de Triceratop Spin. Dit is een soort olifantjes/vliegende tapijtjes. Niets spectaculairs, maar wel wat de kinderen erg leuk vinden.

Vanuit de Triceratop Spin had ik de Koosy’s gezien, ook wel bekend als Knabbel en Babbel, of in de V.S. Chip & Dale. Ze hadden een mooi plekje tussen de struiken en hadden dino-pakken aan. Dat doen ze overigens wel heel leuk hier, de figuren een beetje aankleden naar de locatie. Zo kun je Mickey op een stuk of acht plaatsen ontmoeten, maar overal in net andere outfit. Maar goed, wij gingen op naar de dino-Koosy’s, die helaas weer net met pauze gingen toen wij aankwamen. Ze zouden een minuut of vijf weg blijven, dus we besloten maar even te wachten, ook omdat de meiden heel graag wilden. Mega enthousiast waren ze toen we eindelijk aan de beurt waren. De Knabbel en Babbel-shirts van de meiden waren weer een groot succes, en ook de dino-knuffels werden enthousiast getoond en er werd gedanst en geknuffeld.

Nadat er afscheid was genomen zijn we richting de Tree of Life gelopen, de mega grote boom die centraal staat in Animal Kingdom. De boom zit vol met allerlei dieren die in de stam en de uitlopers van de boom gekerfd zijn. Elke keer als je kijkt zie je wel weer een nieuw dier. Rondom de boom zijn een aantal wandelpaden Van de Discovery Island Trails, waarvan we er een besloten te nemen. Achteraan de boom kwamen we bij een fotograaf uit met een rare camera. Een soort ronde stellage. Die wilden we wel even proberen. We moesten allemaal op een bepaalde plaats gaan staan en allemaal in een eigen camera-lens kijken. Vervolgens liep de fotograaf weg om een tijdje later weer terug te komen dat het gelukt was en de volgende aan de beurt was. Later zagen we in de app met alle foto’s pas het resultaat, een soort mega fisheye met de boom op de achtergrond. Leuk gedaan.

Helaas werd het wel steeds donkerder en begon het te miezeren. Er was voor vanmiddag weer onweer voorspeld, dus dat was niets nieuws. Een mooi moment om naar de ‘It’s Tough to be a bug’-show te gaan. Dit is een 4D-film waarbij insecten een soort talentenjacht doen. Op sommige momenten een beetje spannend voor de kinderen, maar wel leuk. Toen we de zaal binnen stapten, zagen we al bij de uitgang dat het slechte weer losgebarsten was. De voorstelling moest nog gaan beginnen, dus wellicht hadden we geluk. Dat hadden we niet helaas. Na afloop van de show regende het nog minstens net zo hard. We stonden met de andere bezoekers een beetje onder de wortels van de Tree of Life droog, maar daar konden we ook niet lang blijven staan. We mochten terug de zaal in om de voorstelling nog een keer te bekijken, maar dat vonden we ook niet zo’n heel goed plan. Dus dan maar de poncho’s uit de tas halen. Eenmaal ingepakt begon het gelukkig al een stuk rustiger te regenen, maar doordat er zoveel regen in één keer valt ontstaan er op straat mini rivieren, dus binnen een paar stappen zijn je sokken en schoenen doorweekt. Aangezien het ondertussen ook al een uur of vijf was en we alles wat we vandaag wilden doen al gedaan hadden, en nog meer zelfs, besloten we terug te lopen richting de bus. Daar hebben we de poncho’s nog even kunnen laten wapperen en een beetje opdrogen, terwijl we wachtten op de bus. Wat dat betreft is de bus wel weer een flinke stap terug, als je het gemak van de Skyliner ervaren hebt. De bus zelf is het probleem niet, maar de extra wachttijd is wel erg jammer.

Score van vandaag: 19.628 stappen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *