browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

Dubrovnik – dag 3: De bruiloft

Posted by on 25 september 2021

Om 10:30 moesten we in Valamar Lacroma zijn om Sofia en Elize op te vangen. We zouden daar gaan zwemmen, dus dat betekende trouwkleding èn zwemspullen mee (handdoeken konden we gelukkig lenen). Omdat we geen boodschappentas mee hadden op vakantie (erg onhandig, die hebben we al vaker gemist) en de rugtassen niet groot genoeg waren besloten we om het rolkoffertje maar mee te nemen. Na nog een korte stop bij de supermarkt om broodjes te kopen gingen we op weg. En zo liepen we dus over de boulevard, Owen en Nick hun overhemden aan over hun shirts, zodat die niet weer zouden kreuken aangezien Nick ze net (weer) gestreken had, met een rolkoffertje aan de hand, rugtassen op en een tas met broodjes in de hand. Wat dat betreft was in hetzelfde hotel zitten toch handiger geweest… Bij het hotel aangekomen hebben we de spullen in Jans kamer gestald en zijn we richting het zwembad gegaan.

Samen met Jan, Sofia en Elize hebben we daar een duik genomen, terwijl Robert zichzelf aan ging kleden. We hebben zelfs nog even een erg frisse duik genomen in het buitenzwembad, wat Nick en Emma te koud vonden. Maar na vijf minuten daar in was het best aangenaam! Dat hielden Sofia en Lana echter niet vol, die gingen in het iets warmere babybadje spelen, waar Emma iets later ook naar toe kwam. Owen heeft nog een kleine poging tot zwemmen in het koude water gedaan, maar vertrok daarna weer richting binnenbad. Op een gegeven moment ging Nick een mes halen om brood voor Elize te smeren want zij moest om 12 uur bij het first look-moment zijn. Toen wij iets later naar binnen gingen bleek het al kwart voor 12 te zijn geweest, terwijl Sofia ook bij dat first look moment moest zijn, wat Nick niet begrepen had. Direct dus alle kinderen uit het water, iedereen onder de douche en haren wassen en snel wat kleren aan. Sofia liep vast met wat buren mee, die hadden we als eerste klaar gemaakt. Owen, Emma en Lana volgden daarna al snel met Nick en Jan, terwijl ik nog nat bij de spullen achter bleef want dat lag overal verspreid, inclusief waardevolle spullen. Ik heb dat moment dus totaal gemist, en in de tussentijd maar alles ingepakt en opgeruimd, zodat we na hun terugkomst iets na half 1 buiten een broodje konden eten. De rij bij de bar was echter wel lang, dus tegen de tijd dat dat er was kon ik mijn ananassap snel achterover gooien en naar de hotelkamer van Mandy en Robert racen voor mijn haar en make-up afspraak.

Klaarmaken

Na aankloppen deed de kapster open en er hing een flink chemische lucht. Ik kon gelijk gaan zitten terwijl bij Erna de make-up gedaan werd, terwijl zij de dag daarvoor nog had gezegd dat ze dat zelf zou doen. Maar terwijl er nog allerlei dingen in mijn haar gebeurden met haarpinnen was zij klaar en kwam Sandra binnen als volgende klant. Ondertussen was mijn opgestoken haar klaar en kwam Luna, Sandra’s schoondochter, nog even tussendoor voor wat krullen terwijl ik wachtte tot Sandra klaar was. Er werd toen ook even een deur open gezet voor wat frisse lucht, wat hard nodig was want er zouden vanavond weer mensen in die kamer moeten slapen. Een vers getrouwd stel zelfs.

Na Sandra was het mijn beurt, waarbij ik alleen heb aangegeven dat ik praktisch nooit make-up draag, dus of ze het een beetje naturel wilde houden. Mijn hele gezicht werd onder gesmeerd met spul, daarna werd een groot deel er weer afgehaald en werden er nog een aantal andere delen met weer ander spul onder gesmeerd en weggehaald. Ik was al vijftien minuten bezig voor ze überhaupt aan de ogen ging beginnen en toen kwamen er doosjes tevoorschijn met tig kleine nepwimpertjes. Met lijm werden die vervolgens op mijn ooglid geplakt, en terwijl ik met ogen dicht moest wachten tot dat droog was kwamen Mandy en Robert terug van het maken van trouwfoto’s in de oude stad. Voordat ik hem kon zien was ik alweer vijf minuten verder, en vlak daarna hoorde ik de kinderen ook aan komen lopen in de gang, en zag ik ze via de tuin van Jans kamer de kamer van Mandy en Robert in kijken met grote ogen.

Over het eindresultaat waren de kinderen niet heel enthousiast. Ze vonden het maar een beetje raar en Owen vond het sowieso maar niks. De volwassenen waren gelukkig een stuk enthousiaster. Ondertussen mocht Lana op de stoel gaan zitten om haar haren te laten doen. Mooie opgestoken vlechten kreeg ze met ingestoken bloemetjes. Daarna was Sofia aan de beurt die vrijwel hetzelfde kapsel aangemeten kreeg en tot slot Emma. Owen maakte ondertussen foto’s van iedereen omdat hij al klaar was met omkleden, maar toen hij een foto van Emma wilde maken liet hij de camera uit zijn handen vallen terwijl ik hem al meerdere keren had gewaarschuwd dat hij het touwtje om zijn pols moest doen. En ja hoor, camera kapot. De lens schuift niet meer in (of uit) en lijkt scheef te zitten van binnen, dus helaas voor Owen kon hij geen foto’s meer maken deze vakantie. Gelukkig is het een camera die we niet zo vaak gebruiken, dus geen groot gemis, maar mijn camera mag hij dus voorlopig niet meer aanraken.

Als laatste kreeg Owen nog wat gel in zijn haar (wat niet echt te zien was, hij lijkt wel immuun voor kappers) en kregen de meiden en ik hun jurken aan en was het proberen om ze zo lang mogelijk schoon te houden. We hebben de meiden maar vier keer hoeven waarschuwen dat ze niet in het gras moesten gaan zitten en dat ze niet aan hun haar moesten zitten. Maar het resultaat was wel drie (en later vier) mooie bruidsmeisjes. Na het maken van wat gezinsfoto’s vertrokken we naar de hal waar de rest van de bruiloftsgasten al opgedoft stond te wachten en we nog een corsage kregen. En ondanks het voorschrift binnen het hotel, had niemand meer een mondkapje op.

Naar de trouwlocatie

Met een volle touringcar reden we naar de boot toe die in de haven van Dubrovnik lag. Niet naar het mega cruiseschip dat daar lag waar 3,963 passagiers op passen (ik heb het opgezocht, het was de Norwegian Getaway), en tot Owens teleurstelling ook niet naar de piratenboot, maar naar een gewone boot die ons naar het eiland Kolocep bracht. Op de boot kregen we nog drankjes en met de meegebrachte verrekijker konden we mooi alles waar we langs kwamen bekijken (al werd er vooral van alles van veraf mee bekeken).

Na een korte Corona-check, die Nick onbewust gewoon ontlopen heeft dus echt grondig was het niet, kwamen we uiteindelijk aan bij een pier. Na het beklimmen van een trap kwamen we buiten uit, waar een duidelijke bruiloft-opstelling klaar stond, en die opstelling alleen zag er al prachtig uit. Het weer zat gelukkig ook enorm mee, zeker gezien de voorspelling met veel regen die een week daarvoor nog gedaan was.

De meiden, die bruidsmeisjes waren, kregen nog een speciaal bloemetje om de pols geknoopt van de nanny’s die zich op de boot aan ons voor hadden gesteld. Sofia had alleen nog haar slippers aan en niemand wist waar de sandalen gebleven waren. Gelukkig werden die last minute toch nog ergens gevonden, waarna ook zij klaar was. Iets later kwam er nog een boot aan met daarop het bruidspaar, een erg mooie entree. Terwijl de bruidsmeisjes nog een laatste instructie kregen en Robert naar voren liep. Elize begreep het bloemetjes strooien nog niet helemaal en ruimde ze liever op, maar de andere bruidsmeisjes deden het prima, al moesten ze wel een beetje opschieten omdat Jan en Mandy er al aankwamen.

De ceremonie

Daarna begon het officiële deel van vandaag, de plechtigheid. Zowel in het Kroatisch als in het Engels werd dit gedaan, terwijl Elize er af en toe even tussendoor banjerde. Nick en Sandra waren getuigen en moesten de hele ceremonie blijven staan. Toen Sandra een stapje achteruit ging botste ze tegen Elize die vervolgens in brullen uitbarstte, dus Elize heeft zelfs nog even echt deelgenomen aan de ceremonie. Owen was gevraagd om de ringen aan te geven, maar had al eerder aangegeven dat niet te willen omdat hij dat spannend vond. Sofia had zich daarna enthousiast als vrijwilliger aangeboden, maar toen de ringen eenmaal kwamen krabbelde ook zij terug, en uiteindelijk werd Nick getuige èn ringbrenger.

Daarna was het officiële gedeelte afgelopen en kon het bruidspaar gefeliciteerd worden. Het was hierbij een beetje lastig of dat nou in een rij moest of juist niet. Volgens mij is de Kroatische manier hiervan anders dan hoe het in Nederland gaat. Daarna begon de borrel met champagne (of prosecco? In ieder geval iets feestelijks) en wat kleine hapjes. In een recordtijd hadden de kinderen het chipsbakje leeg gegeten en gingen ze elders snaaien. De nanny’s kwamen melden dat ze een eindje verderop een tafel met spelletjes klaar hadden staan voor als de kinderen daar zin in hadden. Eerst was het echter nog foto-tijd. Foto’s met familie, foto’s met vrienden en dan nog wat extra foto’s. Ook wij hebben uiteraard een gezinsfoto genomen nu iedereen nog netjes was en we een prachtige omgeving hadden in plaats van de hoteltuin die niets meer dan een grasveld was.

Op een gegeven moment was Sofia weg, maar die spotte we bij de nanny aan tafel. Emma en Lana wilden dus ook gelijk daarheen en Owen toen hij dat hoorde ook, en toen hebben we even rustig, kinderloos, kunnen praten tot er een groepsfoto gemaakt ging worden. Vanaf de bovenkant van het terrein werd er een foto gemaakt van iedereen die beneden op de pier stond. Vlak daarna klonk al snel het signaal dat iedereen aan tafel plaats mocht nemen.

Het diner

Er was een tafelschikking gemaakt, en wij zaten met alle familieleden aan tafel, inclusief plaatsen voor de kinderen die allemaal weer bij de nanny’s aan het kleien en spelen waren. De kinderen zaten ook allemaal in het midden, wat betekende dat Nick en ik samen aan een kant zaten, en Erna, Jan en Ton samen aan de andere kant. Wij zijn dus maar een paar plekken opgeschoven. Mandy en Robert zaten centraal aan een aparte tafel met de best man en maid of honour. Ieders menu lag ook al klaar, een keuze die niemand meer wist omdat het ruim 1,5 jaar geleden doorgegeven was. De setting was echt prachtig. Met uitzicht op de zee (waar de zon net onder ging) en mooi aangeklede tafels met bloemen en allerlei tierelantijntjes. Ik denk dat alleen de aankleding al een fortuin moet hebben gekost, zo tot in de puntjes verzorgd zag het er uit.

Erna droeg een gedicht op rijm voor dat enthousiast werd ontvangen, en daarna hield Robert een speech over het begin van zijn relatie met Mandy, waarna het voorgerecht werd opgediend, voor mij ‘Classic cold beef tagliata’. Voor Nick overigens echt koud, want net toen hij wilde beginnen kwam een van de meiden melden dat ze naar de wc moest. Het smaakte echt heerlijk, goed mals vlees met balsamico dressing, cherrytomaatjes, kaasflakes en rucola. Zo’n voorgerecht waarbij het extra jammer is dat het op is.

In de tijd tussen het voorgerecht en het hoofdgerecht waren er Engelse speechen van de best man en maid of honour waarbij die eerste niet heel goed te volgen was en er aan tafel geklaagd werd dat ze op een Nederlandse bruiloft maar gewoon Nederlands moesten praten. De tweede speech was een stuk beter verstaanbaar gelukkig. Ondertussen kregen de kinderen nog wat hamburgers (2 per kind was wel wat veel…) en friet, en na de speeches kwam voor ons het hoofdgerecht, in mijn geval ‘chickenbreast & dalmatian prosciutto’. Goed vlees met een beetje groente als garnering, maar het bijzondere van het voorgerecht ontbrak een beetje. En als echte Hollander miste ik ook wel een frietje of aardappel-iets erbij om het af te maken.

Na het hoofdgerecht begonnen mensen wat meer rond te lopen en te kletsen tot iedereen erbij werd geroepen omdat de taart eraan kwam. Op de taart zaten drie feestfonteinen waardoor het er mooi uit zag, maar de rest was een beetje simpel. Te simpel voor Mandy vond Nick, maar ik probeerde dat maar goed te praten met dat de binnenkant belangrijker was. Later bleek dat er met de taart iets niet goed was gegaan, dit was niet de taart zoals ze hem besteld hadden. Hij stond scheef, was niet netjes gladgemaakt en in andere kleuren dan ze besteld hadden, en met een ander design. Kortom, een compleet andere taart. Maar het was ondertussen erg donker, dus gelukkig voor hen was de taart voor de gasten niet erg goed te zien, en hij smaakte gelukkig wel heerlijk!

Het feest

Daarna werden er sterretjes uitgedeeld voor de eerste dans. Alleen tegen de tijd dat iedereen die aan had, was een deel alweer uit. Owen wilde absoluut geen sterretje beet houden, dus uiteindelijk had ik er zelfs twee. Daarna ging gelijk het feest van start en stroomde de dansvloer vol. Owen had vorige week al gezegd dat hij goed kon dansen, en in de badkamer een korte demonstratie gegeven, maar ik had nooit verwacht dat hij dat ook daadwerkelijk op de dansvloer zou laten zien, maar hij was de held van de dansvloer, en ging zelfs Nick en Jan danstips geven. Maar na een plaspauze was hij er wel klaar mee en ging hij bij oma zitten. De meiden dansten ondertussen met Sofia op hun manier. Dat betekende met handjes vast hard rondjes draaien. En toen er ook nog eens glowsticks tevoorschijn kwamen hadden ze het helemaal naar hun zin.

Ondertussen was het alweer 22:30 en om 23:00 zou de boot vertrekken. Er was nog een album om iets in te schrijven, en poloraidcamera om er een foto bij te plakken hadden we gezien, dus om op tijd te zijn zijn we daar naar toe gegaan. Dit was wat lastiger dan gedacht, een polaroidcamera is toch wel erg ouderwets zonder zoeker er op, in het donker. Gelukkig kwam er uiteindelijk hulp en hebben we na twee korte crisis over glowsticks-armbandjes alsnog foto’s kunnen maken en in het album kunnen plakken, net als de rest van de familie die op tijd naar huis ging. We waren net op tijd klaar voor de boot, maar toen was Sofia haar vest nog onvindbaar en ging Robert een andere halen, maar net toen hij daarmee aankwam was het oorspronkelijke vest toch gevonden. En daarna waren er weer glowsticks kwijt, was Mandy verdwenen waardoor we geen gedag konden zeggen, en wilde de boot nu toch eigenlijk wel weg. Maar uiteindelijk zaten we allemaal, niet heel erg te laat, op de boot terug.

Al redelijk snel zaten er vier kinderen met hun ogen open te slapen (nummer 5 sliep gelukkig al redelijk snel weer, Elize was uit haar bedje geplukt voor de terugreis). Bij aankomst in de haven stonden er twee taxi’s klaar. Vanwege extra mensen die ook al terug gingen iets te weinig, maar zij pakten uiteindelijk een extra taxi. Lana was klaar wakker sinds ze half lag te slapen en ik haar op de boot op schoot had genomen, maar Owen en Emma lagen nog knock-out. We waren gelukkig snel thuis, en toen konden alle kinderen direct door naar bed, tandenpoetsen kunnen we best een keertje overslaan.

Nadat de kinderen op bed lagen (binnen vijf minuten na thuiskomst, inclusief het uithalen van haarpinnen en bloemetjes), was het tijd om mijn gezicht weer normaal te maken. Hoewel het, afgezien van de ogen, niet leek alsof er enorm veel make-up op zat, bleek dat wel het geval te zijn, nadat ik de ene helft van mijn gezicht schoon had gemaakt. Het verschil was duidelijk zichtbaar. Bij het schoonmaken liet ook een nepwimperstukje los, dus die heb ik er ook maar allemaal afgetrokken. Daarna een hele lading pinnen uit het haar en gelijk nog even onder de douche, waar ik er toch nog een verstopte laatste pin uit trok. En toen was het eindelijk voor ons ook bedtijd rond 1:00.

Het was echt een bruiloft uit een film. Heel mooi en zoals iedereen het waarschijnlijk wel zou willen. Het heeft ze waarschijnlijk een flinke duit gekost, maar dat was ook echt terug te zien in de vele perfect uitgevoerde details, zoals zelfs het katerwater op de boot terug. Onze eigen bruiloft was totaal anders en ook zeer geslaagd, maar een keer zo’n uitgebreide filmbruiloft meemaken op zo’n prachtige locatie is ook wel heel erg leuk! Net als je voor zo’n bijzondere dag door een kapper en visagist onder handen laten nemen. Ik heb denk ik sinds mijn eigen bruiloft niet meer zoveel complimentjes op één dag gehad.

(aangezien het niet onze eigen bruiloft was helaas alleen foto’s van onszelf of onherkenbaar, de écht leuke foto’s zijn er uiteraard ook gewoon, maar niet hier te vinden)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *