browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

Gaspe

Posted by on 24 juni 2016

Vandaag staat er een dagje natuur op het programma: nationaal park Forillon. Dit park ligt aan het puntje van de Gaspe peninsula, op zo’n drie kwartier rijden vanaf ons huisje. Owen had ons gelukkig een beetje uit laten slapen tot half 8. Daarna ontbijten met verse eitjes met spek om uiteindelijk rond tien uur te vertrekken.

We hadden twee trails uitgekozen om vandaag te gaan doen. Een rondje van 1,5e km bij een waterval en een trail van 4 km, waarbij je ook weer terug moest. We begonnen met de laatste. Deze trail zou ons met uitzicht op het water naar het uiterste puntje van de Peninsula brengen en onderweg was er kans om zeedieren te zien. Er was een verhard pad voor mountainbikers en een wandelroute die daaromheen kronkelde door het bos voor wandelaars. Dit was ook het laatste stukje van het apalachian trail dat door heel Amerika loopt. Het plan was om heen het wandelpad te nemen en terug het mountainbikepad. Owen ging in de draagzak mee, heen bij mij op de buik, terug bij Nick.

p

Onderweg naar het startpunt met de auto dacht ik al twee keer iets in het water te zien, maar het fijne aan walvissen is dat ze alweer verdwijnen op het moment dat je ze ziet. Meestal is het drie keer luchthappen en dan langere tijd verdwijnen. Bij het eerste zicht op de zee dacht ik weer iets te zien maar Nick zag uiteraard weer niets. Een paar meter later zag hij het echter ook. Er zwommen grote vis-achtigen voor de kust. Als je goed luisterde dan kon je ze zelfs horen spugen. Er zaten er heel wat, want je zag ze heel regelmatig kort tevoorschijn komen. Erg tof om te zien.

Bij de ingang van de trail stond een waarschuwingsbordje voor beren, die zouden we dus misschien ook nog kunnen zien. We hebben echter al tig van die waarschuwingsbordjes gezien en nog nooit het bijbehorende dier, dus het zal wel. Toen we echter walvissen aan het spotten waren kwamen er twee wandelaars die al op de terugweg waren. Zij vertelden enthousiast dat ze een beer gezien hadden op het lage wandelpad, en anderen hadden eerder op het hogere mountainbikepad ook een beer gespot, blijkbaar zitten ze er dus wel. Goed kijken straks dus.

Het wandelpad ging deels langs het water met een rotsachtige kust en af en toe een opduikende walvis. We hebben er vele gezien, waarschijnlijk allemaal Minke-walvissen. Dit zijn relatief kleine walvissen van gemiddeld zo’n 7-8 meter die even met een vin boven water komen om lucht te happen. Meestal zo’n drie keer, om daarna weer voor langere tijd onder water te verdwijnen. We waren dus vooral bezig met walvis-spotten maar hielden ondertussen ook de rest van de omgeving goed in de gaten. Het klinkt leuk zo’n beer, maar zonder auto om je heen om je te beschermen is het een stuk spannender. Toen we takken hoorden kraken hielden we stil en gluurden we de struiken in, waar een zwarte beer rustig zat te eten. Het was dicht begroeid dus goed kregen we hem niet op de foto, maar we konden hem wel zien. Toen hij zich bekeken voelde gromde hij en bewoog zich onze kant op, waarna wij hard doorliepen. Dit was wel dichtbij genoeg.

p

Met een flinke pas liepen we dus een stukje weg van de beer, over het Apalachian trail met wat begroeiing aan beide kanten. Achter wat begroeiing maakte het pad een bocht, en toen we die doorliepen zat daar midden op het pad nog een beer, op een meter of twee afstand en hij keek naar ons. Nog harder zijn we dus weer terug gelopen, langs de struik waar beer 1 eerder nog zat maar nu ook niet meer, dus die zat nu ook ergens in de buurt, maar geen idee waar. Je kunt je dus wel voorstellen dat we niet zo relaxt meer waren, en we hadden niet eens foto’s van beer 2. Op een wat opener stuk zijn we blijven staan, onze opties overwegen. Beer 1 zit in de buurt maar geen idee waar en beer 2 blokkeert het pad. De opties waren teruggaan, een stuk heuvel op door de bushbush er omheen gaan of wachten op andere mensen en de beren ‘wegjagen’. Terug lopen was echter wel een lang stuk en ging tegen mijn principes in. Terwijl we aan het discussiëren waren zagen we opeens struiken bewegen op een meter of acht afstand. Wij gelijk weer wat passen achteruit natuurlijk. Iets later zagen we dat de ‘verdwenen’ beer blijkbaar het pad over was gestoken en nu heuvel op takken aan het eten was. Regelmatig bewoog hij nog een stuk omhoog, tot hij op een meter of twintig van het pad af zat. Ondertussen hadden we daar al een tijd gewacht en we hadden stille hoop dat de andere beer misschien ook verplaatst was. Toch nog maar een keer proberen dan maar.

p

Schichtig zijn we over het pad verder gelopen en beer 2 was verdwenen. Met flinke pas zijn we toen doorgelopen, want we hadden geen idee waar hij nu zat. De rest van de wandeling was dus ook niet zo relaxt als het eerste stukje. Zodra we weer bij een kruising kwamen van het bredere mountainbike pad en het wandelpad wilde Nick overstappen op het mountainbike pad, daar was in ieder geval het zicht goed en het pad een stuk breder. Toen we bij een kruising aankwamen bleek er echter een eindje verderop op het mountainbike pad weer een beer te zitten. Fijn op een meter of vijftig afstand, maar dat pad nemen viel dus ook af.

p

De beer bleef op het brede pad lopen, dus besloten we toch maar verder te gaan over het apalachiantrail, terwijl we de beer zo lang mogelijk in de gaten hielden. Dit deel van de trail was door dichtbegroeid bos en stijl omhoog. Best pittig dus, en lang stil staan durfden we niet met dat gebrekkige zicht. Maar uiteindelijk hebben we de top en het uiterste puntje van de Gaspe peninsula bereikt, zonder opgegeten te worden! We zagen al een mooi picknickbankje in de schaduw van de vuurtoren om even bij te komen, toen we beer nummer 4 zagen, die ook over het gras rondliep. Een klein beertje ook nog, dus dan was er vast ook nog een grote moederbeer in de buurt. Het leek wel alsof de beren onderling hadden afgesproken om ons te laten schrikken. De beer verdween gelukkig snel weer en moederbeer hebben we niet gezien. Toen Owen los op de grond zat (die heeft het grootste deel van de tocht liggen slapen en geen beer gezien), heb ik nog even in de struiken gekeken voor de zekerheid, maar niks meer te zien.

p

Eenmaal bijgekomen namen we het mountainbike-pad terug naar beneden, nog wel alert op beren maar we hebben er geen een gezien. Zo zie je maar dat je net geluk, of pech, moet hebben om beren tegen te komen. We zagen bijna bij het begin van het pad een stuk omhoog nog een eland. Die hadden we hier nog niet gezien, dus dat was zelfs nog leuker dan beren zien! En op een veilige afstand.

Via een korte plaspauze-stop reden we naar de andere kant van het park, om daar nog even van het uitzicht te genieten. Daarna was het terug de auto in voor een laatste wandeling, een rondje bij de waterval. Onderweg zagen we nog net twee elanden oversteken, het bos in. Ook dat is weer een goed voorbeeld van op de juiste tijd op de juiste plaats zijn, want een halve minuut later waren ze niet meer te zien. De trail naar de waterval was vooral qua hoogte en trappen nog een pittig rondje, maar wel de moeite waard.

p

Hierna zijn we terug naar ons huisje gegaan, waar Owen nog even de badkamer onder kon spetteren tot zijn grote vreugde. Voor morgen staat een boottripje op het programma, langs de perce rock naar bonaventura island.

Tussenstand qua dieren is nu 4 beren, 3 elanden, 4 marmotten en vele konijnen, eekhoorntjes en Minke-walvissen.

5 Responses to Gaspe

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *